Forgotten Violence

With the furor over Jallikattu occupying the media’s time almost exclusively, a savage violent act against the dalit girl Nandhini from Sirukadambur near Ariyalur has been ignored. Made pregnant by her lover, when she asked him to marry her, She was raped by that animal and his friends. In addition, the 6 month old child inside her was forcibly removed and burned along with her body. I can’t even imagine what would be on these animal’s minds to do such a thing to a woman.

The party that this animal belongs has not made any move to remove him and the head has not made any statement regarding the same. We know how the police will handle the case of a dalit.

Fuck you assholes.

கீற்று as usual reports it better than me and asks my questions to society in a much better way.

இவ்வளவு மோசமான, தமிழகத்தையே தலைகுணிய வைத்திருக்கும் இந்தச் சம்பவத்திற்கு அரசியல் கட்சிகளின் எதிர்வினை என்பதுதான் அந்தப் பெண்ணின் கொடூர கொலையைவிட மோசமானதாக இருக்கின்றது. விடுதலை சிறுத்தைகள், பகுஜன் சமாஜ், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி போன்றவை நந்தினிக்காகப் போராடின. நமக்குத் தெரிந்து இந்தப் பிரச்சினையில் மிகத் தீவிரமாக போராடியது திராவிடர் விடுதலைக்கழகம் மட்டும்தான். மற்றவை எல்லாம் ஒப்புக்கு ஒரு கண்டனம் தெரிவித்துவிட்டு அல்லது தங்களது இணையப்பக்கத்தில் ஒரு கட்டுரையை மட்டும் கண்துடைப்புக்காக வெளியிட்டுவிட்டு தனது கவனம் முழுவதையும் ஜல்லிக்கட்டின் மீது குவித்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு ஜல்லிக்கட்டிற்காக குரல் கொடுப்பதால் இருக்கும் பயன் நந்தினிக்காக குரல் கொடுப்பதால் கிடைக்காது என்பதால் நந்தினியின் கொலையை அவர்கள் ஒரு பொருட்டாகக் கூட எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஜல்லிக்கட்டு மாட்டிற்கு இருக்கும் மரியாதைகூட ஒரு ஏழை தலித் பெண்ணின் வாழ்க்கைக்குக் கிடையாது

நந்தினிக்காக பேசுவதற்கும், குரல் கொடுப்பதற்கும் ஒரு காரணம் தேவைப்படுகின்றது. அது ஏனோ இந்த இந்திய சமூக அமைப்பில் எப்போதுமே நந்தினிகளுக்குக் கிடைக்காத அரிய பொருளாகவே இருக்கின்றது. அதை அன்று மனு தடுத்தான், இன்று அவனின் வாரிசுகள் தடுக்கின்றார்கள். இன்னும் எத்தனை நந்தினிகளின் மரணம் இங்கு ஒரு பெரும் போராட்டத்தைக் கொண்டுவரும் என்று தெரியவில்லை. நந்தினிகள் மனிதர்களாய் பிறந்ததற்குப் பதில் மாடுகளாய் பிறந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகின்றது. ஒவ்வொரு நாளும் இந்தியாவில் 4 தலித் பெண்கள் கற்பழிக்கப்படுகின்றார்கள். ஆனால் இந்தச் சமூகம் எந்தவித அசைவும் அற்று, வயிறு புடைக்க உண்ட மலைப் பாம்பைப்போல படுத்துக் கிடக்கின்றது. தலித்துகளுக்கு எதிரான வன்முறையைத் தடுக்க பல சட்டங்களை இந்த அரசு இயற்றியுள்ளது. ஆனால் சட்டங்கள் எப்போதுமே தாங்கள் ஆதிக்க சாதிகளின் நண்பன் என்பதைத்தான் அடக்கமாக காட்டி வருகின்றன. காவல் நிலையத்தில் ஒரு தலித்தே உயர் போலீஸ் அதிகாரியாக இருந்தாலும், அவர் ஆதிக்க சாதிகளின் சார்பாகவே செயல்படுபவராக இருப்பார். கூடுமானவரை கட்டப்பஞ்சாயத்து பேசப்படும். அதற்கும் படியவில்லை என்றால் ஏதாவது நீர்த்துப் போக வைக்கும் வழக்காக அதை மாற்ற முயற்சி நடக்கும். அதையும் மீறி மக்கள் போராட்டங்களால் வழக்குப் பதியப்பட்டாலும் நீதிமன்றங்கள் அவர்களை விடுதலை செய்துவிடும். இதுதான் பல ஆண்டுகளாக நாம் இந்திய நீதிமன்றங்களில் பார்த்துவரும் துயரக்காட்சி.